Zaterdag 10 januari 2015

Vandaag is het dan eindelijk zo ver, de dag van de proclamatie. Een moment waar ik enorm naar heb uitgekeken. We hebben vandaag overdag verschillende leuke dingen gepland, dus de ochtend gaat snel om. ’s Middags nog even rustig thuis op de bank hangen. Deze middag vindt de laatste repetitie van het spel rond de prins plaats. Bert gaat me nog proberen te bellen na de repetitie om de laatste zaken door te spreken. Ook wordt nog gekeken waar mijn familie en vrienden die niet in de zaal zitten, naar binnen komen. Het is zaterdag en dat betekent standaard fanfarerepetitie. Imke en ik wisselen elkaar om de week af en vandaag is het mijn beurt. We laten dat ook gewoon doorgaan zo. Roel komt me deze avond ophalen. Bert heeft het niet meer gehaald om te bellen en op weg naar de repetitie appen we kort. Ik beloof dat ik tijdens de repetitie even wegloop en hem bel. Zo gezegd, zo gedaan. Wanneer ik na het bellen de repetitieruimte weer binnenkom, vraagt de dirigent of ik nog wat zaken voor vanavond moest regelen. Ik geef aan dat ik inderdaad nog even de laatste punten heb doorgesproken. Niets van gelogen. Ik vertrek wat eerder van de repetitie, samen met Roel. We zijn gevraagd om rond het thema van de 3 Musketiers, gasten te ontvangen met trompetsignalen. Bijzonder om al deze mensen deze avond op die manier te mogen begroeten. Kwart voor acht gaan we samen met de rest van de kapel naar binnen om plaats te nemen op de bühne. Het programma is begonnen en het valt erg mee met de zenuwen. Met de geweldige act van buutteredner Wielke Vinken krijg ik de meeste kriebels wel weggelachen. Nadat Bert en Patrick in het zonnetje zijn gezet vanwege hun 11 jaar al onderdeel zijn van het CCH, gaan Bert en Guido het podium af. Dat is voor mij het teken om, na een paar minuten, hen te volgen. We hebben afgesproken dat ook Roel mee naar achteren gaat. Dit, om niet meteen helemaal prijs te geven wie het wordt. Achter gekomen kleed ik me snel om. Dat is nog best lastig met trillende handen. Man, wat was het koud in die ruimte…
Ik drink nog een biertje met Bert, Guido, Roel en Cor en we nemen nog kort door waar ik op moet letten. En dan is het zover. Met de zwarte cape om, de cape die ik vanuit mijn plek bij de kapel met mijn voorgangers voorbij heb zien komen, loop ik snel met Bert richting de kist op het podium. Ik neem mijn positie in en dan duurt het wachten lang, terwijl het hoogstens een minuut zal zijn geweest. Mijn hart klopt in mijn keel, maar een paar tellen voordat ik tevoorschijn kom, valt de spanning van me af. Het moment dat Rolf de deur van de kist openmaakt, zal ik nooit meer vergeten. Waanzinnig!
De zaal reageert geweldig. Naast het overweldigde enthousiasme ook een groot compliment aan iedereen in de zaal voor de stilte en aandacht die er was tijdens het voorlezen van mijn proclamatie. Bedankt daarvoor! Na de mooie woorden van meneer pastoor Nevelstein en  burgemeester Paul Depla en het aanbieden van de sjlager “Es murge vandaag weer gister is” door de Breuker Neutjes, gaan we beneden naar de zaal. Te gek om allerlei bekende gezichten te zien en om te zien hoe er gevierd wordt. De Breuker vastelaovend waar ik me zo in thuis voel. Laat op de avond thuisgekomen heb ik niet lang nodig om, met een grote smile van oor tot oor, in slaap te komen. Wat is dit gaaf!

Author: Guido

Share This Post On